|
Meditatie
Iedereen die de sleutel bezit kan binnentreden in de
schatkamer van kosmische kennis. Daar zijn juwelen van kennis in
overvloed, in grote en kleine stukken. De grote stukken hangen boven ons
hoofd, de kleinere op de vloer en kunnen gemakkelijk meegenomen worden.
Doch verderop staat een gebod, dat voor iedereen geldt.
1. dat alleen dat meegenomen wordt, dat u zelf kunt
dragen.
2. Daar, boven uw hoofd, is een grote Smaragd. Doch let
op, hij kan in een ijsberg veranderen.
3. Tracht niet de grootste Saffier te grijpen, want hij
kan in een diep water veranderen.
4. Reik ook niet naar een reusachtige Robijn, want hij
kan in uw handen in bloed veranderen en uw hart verwonden.
5. Raak ook niet aan de onvergetelijke Parel in zijn
reusachtige glinsterende schelp, vol schoonheid. Doch verzamel slechts,
rond uw voeten, de parelzaden.
6. Laat in rust die helderste en gaafste Diamant, die
als een prisma voor het licht werkzaam is. Hij breekt de kosmische stralen
tot een prachtige kleurrijke regenboog.
Wij nemen plaats in het midden van deze schatkamer om
ervaringen op te doen over wat de stenen ons zullen geven door hun
uitstraling. In een visioen gaan we het volgende beleven: Er trad er een
jongeling de schatkamer binnen. Hij was mooi van gestalte. Zijn mond was
vastberaden. Zijn ogen schoten vlammen, door zijn sterke wil. Zijn
voorhoofd was glad en in zijn aangezicht was geen enkele rimpel. Het leek
inderdaad een nog prille jongeling en niets wees er op, dat hij reeds
ervaringen had. Hij hield stil temidden van die schitterende edelstenen,
en toonde geen interesse voor de kleine steentjes rond zijn voeten. Zijn
blik was vol ontzag en verlangen gericht op de grote edelstenen die daar
boven zijn hoofd schitterden en glommen. Hij hief zijn handen op, alsof
hij een groet bracht, en sprak: "Ik heb altijd gezocht naar waarheid en
zodoende de sleutel tot de schatkamer gevonden. Waarom zou ik dan niet
naar boven klimmen en de grote edelstenen plukken? Waarom zou ik me bukken
om de kleine juweeltjes in het stof op te rapen?"
Begerig begon hij te klimmen. Hij was nog niet ver, of
zijn handen en benen werden gekneusd en opengereten, want die lieflijke
stenen, waar hij over klauterde, werden harde rotsen met scherpe randen.
Toch ging hij verder, want hij was jong en koppig en ... toen greep hij
naar de grote Smaragd die zo helder en mooi leek boven de rotsen. Toen hij
de Smaragd aanraakte voelde hij hoe een ijzige koude hem omhulde en hoe
hij vastvroor aan de rotsen waarop hij leunde. Onder zijn ogen veranderde
de Smaragd in een puntige ijsberg, die majestueus weggleed. Onvervaard
klauterde hij over een volgende hoop naar de blauwe Saffier, die terwijl
hij naderde donkerder en dreigender werd. Plotseling werd de jongeling
verzwolgen in een diepe oceaan van water en toen hij vreesde meegesleurd
te worden in de ontzaglijke diepte, vond hij zichzelf terug op de vloer
van de schatkamer.
Hij was moe en uitgeput, maar toch sleepte hij zich
eens te meer over de hopen naar de plaats waar de grote Robijn glom. Met
een triomfantelijke kreet reikte hij er naar, maar in afgrijzen deinsde
hij terug toen het bloed van zijn handen druppelde. Ziek en versuft zat
hij op de grond. Eindelijk begon hij te begrijpen.
Bedroefd keek hij naar omhoog naar de wondermooie
Parel. Daarna ging zijn blik naar de parelzaadjes op de grond. Een kleine
glimlach gleed over zijn gezicht en een paar lijnen zetten zich vast,
zodat zijn mond vriendelijker werd. Rustig staarde hij nu van de
schitterende Diamant naar de kleine flikkerende lichtpuntjes aan zijn
voeten. Zijn ogen werden bedachtzaam en hij zag eruit als iemand die leed
gekend heeft. Kalm verzamelde hij een hoeveelheid van die kleine
edelsteentjes en maakte zich klaar om te vertrekken, doch aan de uitgang
wachtte hij even: "Geve dat wat ik in mijn handen draag, het mogelijk zal
maken voor diegenen die ik als groep ga verenigen Uw Waarheden te leren
zoals u mij, nederige dienaar, geleerd heeft. Als ik waardig ben de mensen
op Aarde die naar mij luisteren te onderrichten, zal ik terugkeren om
onder Uw leiding die schatten te halen die nodig zijn voor die tijd." En
toen hij de nacht in ging, glommen en schitterden de juwelen in zijn hand.
De tijd ging voorbij en hij keerde terug. Nu getuigde
zijn gelaat van meer verdraagzaamheid. Er was ook humor in de lijntjes
rond zijn ogen. Uit zijn stralend gezicht keken zijn ogen liefdevol in het
rond. Nu moest hij niet klimmen of zich bukken. Reeds lag de grote Smaragd
in zijn handen en zijn ogen zagen zijn schittering. Hij begeerde niet meer
dan deze volmaakte steen. Zo ging het telkens als hij terugkeerde. En
regelmatig kwam hij en nam hij van die volmaakte edelstenen mee. En
telkens was er een nieuwe schittering op zijn gelaat, zodat hij en het
juweel dat hij droeg een groot licht werd. Toen kwam er een tijd dat hij
niet meer terugkeerde omdat zijn schat nu volledig was.
Nu zag hij voor zich een wonderbaarlijk levend juweel
dat straalde als een machtig licht. Het leek dat hij in zijn hart al die
kostbare edelstenen, die hij zo onvermoeibaar verzameld had, droeg. En een
stem sprak: "Kijk terug, mijn Zoon en aanschouw het werk van uw handen."
Hij keek en zag een trap die leidde naar de nevelen der Aarde. Hij zag dat
hij opgebouwd was uit ontelbare fragmentjes van die kleine juweeltjes die
hij in het begin van zijn zoektocht stof noemde. Dan, als hij zijn hoofd
verder boog, verscheen er vanuit de nevel een grote menigte mensen. Op hun
gezicht lag blijdschap terwijl ze hun voeten plaatsten op de ladder van
kleur en licht en hun hoofden ophieven om de straling te aanschouwen waar
ze naar toe klommen.
Vervolgens hief hij die voor de drempel van het
Allerhoogste juweel stond zijn armen op in een groet en werd hij ontvangen
in Zijn hart. De stem sprak opnieuw: "Dit is Mijn geliefde zoon die
binnengetreden is in harmonie met de Schenker van Eeuwig Leven en jullie
zijn Mijn kinderen die eindelijk thuisgekomen zijn."
Langzaam komen jullie terug uit het beleven dat je
meemaakte in het visioen, jullie mochten een bezoek brengen in de
schatkamer. Het was een leerzame ervaring en wij hopen dat jullie daar
veel van hebben kunnen leren. Zoals bij velen, die deze ervaring hebben
meegemaakt, zullen jullie ook wel diep in jullie hart geroerd zijn door de
liefde van de Schepper, die altijd klaar staat om Zijn kinderen te helpen
in een of andere les.
Voel je zitten op je stoel. Voel je voeten op de grond.
Doe je oogjes open en kom langzaam terug in je dagelijks bewustzijn.
Uw zuster Maroesja |
